Na scenie wystąpili uczestnicy zajęć warsztatowych, którzy wspólnie czy solo wykonali piosenki napisane lub spopularyzowane w czasie wojennych lat. Uciemiężeni przez najeźdźców niemieckich Polacy utrwalali obserwowane zdarzenia i swoje emocje, pisząc teksty do znanych przedwojennych melodii lub komponując nowe utwory. Piosenki opowiadały o walce, o utracie bliskich, o zniszczeniach, o cierpieniu, o głodzie i braku dachu nad głową – w scenariuszu programu znalazły się m.in. utwory ,,Dnia pierwszego września”, ,,Gdy w noc wrześniowe” czy ,,Warszawo ma”. Wiele z nich miało jednak charakter satyryczny, a tworzono je dla rozładowania napięcia i wzmocnienia wiary w polskim społeczeństwie, że okupacja nie będzie trwała wiecznie, że uda się pokonać i wypędzić Niemców, że wróci normalność. W programie nie mogło więc zabraknąć słynnych na cały kraj, śpiewanych w wielu wersjach piosenek ,,Siekiera, motyka”, ,,Teraz jest wojna” czy ,,Czerwone jabłuszko”. Widownia miała okazję aktywnie uczestniczyć w koncercie, gdyż w programie zaplanowano wspólne zaśpiewanie czterech utworów – były to ,,Pałacyk Michla”, ,,O chłopakach z AK”, ,,Marsz Żoliborza” i ,,Serce w plecaku”. Kapela Krośniewiacy przygrywała, a ,,chór krośniewiaków”, korzystając z miniśpiewniczków zawierających teksty, z ochotą wykonał pogodne, rytmiczne piosenki wojenne i powstańcze. W programie znalazły się również trzy współczesne utwory z przejmującym tekstem, odnoszące się do wojennego czasu – były to ,,A jeśli nie wrócę przed świtem” (Anity Lipnickiej i Johna Portera), ,,Modlitwa dziewczyńska” (Dariusza Malejonka & Maleo Reggae Rockers) i utwór finałowy – refren piosenki ,,Tango na głos, orkiestrę i jeszcze jeden głos” (Grzegorza Tomczaka).
Część teatralna widowiska to przede wszystkim scenki, które stworzono na bazie dowcipów opowiadanych w czasie okupacji. Dzięki temu powstały obrazki ukazujące ówczesne poczucie humoru, a nadano im następujące tytuły: ,,W tramwaju” (wojenne dialogi Polaków), ,,Z zaświatów” (obraz wojny w Niemczech, Anglii i Polsce widziany okiem anioła), ,,Ciemna ulica w dzielnicy północnej” (co się dzieje, gdy sprytny Żyd lub Żydówka zostanie przyłapany przez esesmana w czasie przemykania się ulicami po godzinie policyjnej), a scenka rozgrywająca się w pociągu (zatytułowana ,,Tajemnica przedziału nr 17”) zyskała formę programu ,,Sensacje XX wieku”. Elementy aktorskie widowiska to także zadania lektorskie i recytatorskie. Widzowie na wstępie zostali przygotowani pod względem historycznym do odbioru programu. Pomiędzy poszczególnymi elementami scenariusza prezentowano krótkie wojenne wierszyki lub teksty satyryczne dotyczące polskiej rzeczywistości po 1939r. Elementem widowiska noszącym znamiona działań aktorskich było także malowanie haseł i rysunków, które powstawały na murach wojennych kamienic i parkanów. Tak oczom widzów w pewnym momencie ukazał się znak Polski Walczącej, szubienica ze swastyką czy napis ,,Hitler kaput”. Do programu włączono także wiersz ,,Tamtemu pokoleniu” Janusza Kotarskiego – recytował autor.
Widowisku towarzyszyła wystawa haseł pisanych na murach i parkanach – od zabawnych wierszyków klozetowych, poprzez niepokorne ,,Jedźcie z nami sami do Niemiec”, aż po waleczne ,,Pawiak pomścimy!”. Piękną scenografię widowiska i wystawę wojennych napisów przygotowali pracownicy GCKSiR. Instytucja zadbała także o zapewnienie kostiumów dla wokalistów i aktorów.
Widzowie koncertu doznali zapewne różnych emocji – od wzruszenia po radość, a uczucia te przeplatały się jak w czasie sześciu wojennych lat. Publiczność nagrodziła artystów owacjami. Był to piękny krośniewicki wieczór, przygotowany w hołdzie ludziom ciemiężonym, którzy znaleźli w sobie siłę do przetrwania i walki – z bronią w ręku i poprzez uśmiech.
Widowisko było finalnym wydarzeniem projektu Stąd do przeszłości… – od wolności do okupacji.
Wystąpili:
Uczestnicy warsztatów wokalnych pod kierunkiem Aleksandry Kołodziejskiej
Magdalena Mitlas-Kostrzewa
Aleksandra Grzelak
Mariola Łukomska
Janina Arent
Małgorzata Sokołowska
Angelika Filipiak
Marlena Filipiak
Katarzyna Hyzopska
Julia Mańkowska
Julia Malicka
Marlena Grabska
Karolina Nijakowska
Anna Galicka
Anna Kaczuba
Katarzyna Ślusarczyk
Małgorzata Przygodzka
Janusz Grzelak
Robert Krzeszewski
Tomasz Ptak
Artur Sławiński
Janusz Kotarski
oraz dzieci:
Iga Jańczy
Małgorzata Stock
Maja Stock
Natalia Rogucka
Gościnnie wystąpili:
Alicja Zientalska
Anna Winkler
Waldemar Hyzopski
Kacper Smulczyk
Sekcja instrumentalna:
Zbigniew Merecki – pianino; kierownictwo muzyczne
Martyna Baranowska – skrzypce
Jakub Gawrysiak – gitara
Magdalena Kołodziejska – trąbka
Kapela Krośniewiacy w składzie:
Stanisław Stokfisz
Ryszard Jaszczak
Tomasz Obijalski
Sławomir Tomczak
Tadeusz Pokorski
Uczestnicy warsztatów aktorskich pod kierunkiem Małgorzaty Przygodzkiej
Rafał Ślusarczyk
Paweł Górnik
Justyna Szadkowska
Katarzyna Brewińska
Zofia Chmielecka
Zuzanna Przygodzka
Zbigniew Firadza
Adam Cichacz
Artur Klarzak
Wojciech Miszczak
Piotr Rytkowski
Swój wiersz ,,Tamtemu pokoleniu” recytował Janusz Kotarski
Scenografia:
Kadra Gminnego Centrum Kultury, Sportu i Rekreacji w Krośniewicach
Scenariusz i reżyseria: Małgorzata Przygodzka
Szanowni Państwo,
Znów wspólnie wybraliśmy się w podróż do przeszłości. Razem przeżyliśmy uskrzydlającą radość dwudziestolecia, dumę Niepodległej, przeszywający smutek II wojny, ból, ale i solidarność ludzi tamtego czasu. Podziwialiśmy ich odwagę, determinację, ofiarę i potrzebę opowiedzenia się po stronie prawości. ,,Wyjątkowo nie lubię umierać za ojczyznę…” – mawiali i szli walczyć. Ten program to nasz pokłon, to próba znalezienia w naszej pamięci miejsca dla zbiorowości bezimiennych bohaterów tamtego czasu. Wraz z nami podobne uczucia mogli odnaleźć w sobie odbiorcy koncertów. To Państwa zasługa – Państwa talentu i wrażliwości. Dziękuję.
W czasie okupacji śmiech był dla Polaków formą walki i samoobrony – dodawał sił zgnębionym rodakom, był wsparciem w czasie zmagań z trudami codziennego życia, wzmacniał nadzieję. Życzę, aby i Państwu pomagał w życiu uśmiech – służył gromadzeniu w sobie energii do pokonywania problemów,
a przyjacielskie czy braterskie relacje dawały poczucie wspólnoty. To takie ważne, aby mieć na kogo liczyć.
Szczęśliwym i nieszczęśliwym można być w każdych czasach. Życzę Państwu wiele szczęścia i radości oraz satysfakcji z działań scenicznych.
Małgorzata Przygodzka
PS
Robicie świetną robotę dla Krośniewic. Bardzo się cieszę, że Buffo jeszcze się o Was nie upomniało, chociaż doprawdy nie wiem, dlaczego, bo zasługujecie. Wszyscy!
 |
fot. Cezary Kucharczyk |